Al sinds de aanleg van de tweede grote parkeerplaats in ons dorp, ergens eind vorig jaar, geeft het aanblik me een troosteloos beeld. Een enorm plein met zogenaamde grasstenen met vooraan een milieuparkje en aan alle kanten omgeven met gras. Hoog gras. In het begin dacht ik dat ik geduldig moest wachten; het zou vast
Weken geleden hadden we al afgesproken om ernaar toe te gaan. “Want de laatste keer dat we er waren, mochten we zelf stemmen wie er moest winnen”, gaf onze oudste als argument. En juist dat maakt de optocht in Baak zo leuk voor kinderen. Zelf vind ik deze optocht altijd de moeite van het bekijken
Ik strek mijn benen en zie dan dat de zool van mijn rechtergymp iets loslaat. Automatisch frunnik ik er met mijn vingers aan, alsof het daardoor weer vastzit. Ik laat het voor wat het is en strek mijn benen weer. De zondagochtendzonnestralen verwarmen mijn huid. Heerlijk. Tevreden kijk ik naar de mand vol opgevouwen was
“Zo, jullie zijn er mooi op tijd bij”, zegt de gastvrouw als ze vlak na openingstijd al vier geschminkte kindergezichtjes ziet. We waren inderdaad mooi op tijd gearriveerd bij de fruitboerderij en de kinderen lieten zich direct schminken. Ze waren de eersten van die dag en werden in een paar minuten kleurrijk omgetoverd tot tijger,
Als ik bij de oprit kom aanlopen, springt de Achterhoek-sticker achterop de auto mij meteen in het oog. Hoe mijn interview met dit echtpaar zo ook verloopt, ze zijn ieder geval trots op hun woonomgeving. “Die deur gebruiken we niet”, zegt de man met een glimlach als hij de achterdeur voor me opent nadat ik
“Mam, ga je mee naar de speeltuin”, klonk het een paar minuten geleden. Natuurlijk ga ik mee, al is mijn lichaam nog loom van de hitte, vreet dat alle energie uit mijn lijf en heb ik geen zin om staand te wachten terwijl zij klimt en klautert tussen de bomen. En daarom settel ik mij
Een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven… en nog een paar meer. Ze vliegen weg als ik kom aanrijden. Het waren zeker tien mussen die als een vriendinnenclubje gezellig op de hoek van de afrastering zaten met uitzicht op de wei en de Toldijkseweg. De jonge geitjes in de wei grenzend aan de parkeerplaats lopen
“Wat een mooie en bijzondere ervaring. Met nachtvlinders, vleermuizen, knagers en gezelligheid”, schrijft de buurvrouw in het bericht over de midzomernachtwandeling die zij liep. Ze heeft er een sfeervolle foto bij geplaatst. Een midzomernachtwandeling, dat wil ik ook een keer meemaken. Ooit. Net als deelnemen aan een workshop over dementie die afgelopen week in de
Op dit tijdstip fiets ik er zelden. Maar vandaag verkeren we in de bijzondere positie om drie feestjes mee te vieren en nu het tegen elven loopt, zijn we op weg naar het derde verjaardagsfeest. De straat is breed, lang en grotendeels recht. Ideaal voor automobilisten met haast om het gaspedaal nog wat harder in
Bijna dagelijks rijden we deze route. Nog nooit had ik ze erover gehoord maar nu kwam het er heel resoluut uit: “Daar zou ik nooit willen wonen”, zei de oudste. “Nee? Waarom dan niet”, vroeg ik nieuwsgierig. “Nou, je zit daar helemaal tussen de bomen en kunt niet zo makkelijk naar vriendinnetjes om te spelen”,
