Een luier opgerold als een cadeautje valt me als eerste op. Iets verder ligt een blikje, een flesje en een kassabonnetje. Slalommend langs de rommel proberen we een weg te vinden over het gras naar een schaduwrijke plek. De troep ligt midden in het looppad maar het kan de eigenaren die er ruim een meter
Dagelijks oefenden we rondom huis. Aan ruimte geen gebrek. Van driewieler naar fiets met zijwieltjes naar zelfstandig fietsen. Ik weet het niet meer precies maar ik geloof dat ik het best snel onder de knie had. Het bleef echter lang bij fietsen in de veilige thuisomgeving want naar school fietsen zat er toen nog niet
Het is nog vroeg in de ochtend. Het wolkendek belemmert de zon om er tussendoor te piepen maar dat gaat vandaag vast nog wel lukken. De warmte hangt al in de lucht en voorspelt wederom een mooie lentedag. De zoveelste op rij. Ik trek makkelijke schoenen aan en neem onze jongste mee voor een wandeling.
Als hij op tv is, zap ik vaak verder. Op de een of andere manier maakt hij zo’n sombere indruk op me dat hij mijn aandacht niet kan vasthouden. Toen hij afgelopen week de cover van de zaterdagbijlage van onze krant sierde, besloot ik echter het intro van het interview met hem toch maar eens
Vorig jaar op een snikhete lentedag kwam ik er voor het eerst, om verslag te doen van de officiële afsluiting van het project. Landgoed Keppel had van de provincie Gelderland een financiële bijdrage ontvangen om het landgoed op te knappen. Het Sterrebos, de Zwarte en de Witte Kolk en de oude moestuin werden daarmee, en
Groot en groen. Dat is het eerste wat in mij opkomt. Honderdacht kilometer omtrek lees ik op Wikipedia. Dat zou een mooie afstand zijn voor een nieuwe wandelvierdaagse of een Fiets De Boer Op, uitgesmeerd over meerdere dagen. Daarmee krijg je als deelnemer ongetwijfeld een goed beeld van de verscheidenheid van het landschap. Misschien best
Witte zwanen, zwarte zwanen. Wie gaat er mee naar Engeland varen? Engeland is gesloten, de sleutel is gebroken. Is er dan geen smid in het land die onze sleutel maken kan…. Daarna valt het even stil en moet ik ze even op weg helpen met de volgende zin. Onze dochters zingen het liedje vaak de
Dat leerlingen niet altijd warm lopen voor het vak Nederlands ondervindt Carolien Laeijendecker bijna dagelijks. Carolien heeft een eigen vertaalbureau en is als docent Engels & Nederlands vier dagen per week verbonden aan het Graafschap College in Doetinchem. Binnen de tweejarige opleiding Bouwkunde geeft ze één keer per week Nederlands aan ongeveer 150 leerlingen (hoofdzakelijk jongens)
‘Wat vind je hiervan?’ vraagt het meisje aan de jongen die naast haar staat. Ze toont hem een kort roze geruit jurkje met een aangesnoerd bovenlijfje van bruine suède. Het doet mij denken aan Heidi aus Tirol. De jongen lacht en zegt verder niets. Hij neemt haar vraag duidelijk niet serieus. En ik vraag me
Half zingend pakt ze zelf haar jasje van de kapstok. Als ze het aangetrokken heeft, twijfelt ze even welke sjaal ze erbij zal dragen. Ze besluit de roze te kiezen en ik help haar hem twee keer om te slaan. Zo, ze is er klaar voor. Samen helpen we haar zusje in de jas. Niet?
